بر لبانم غنچه لبخند پژمرده است

 

 

نغمه ام دلگیر و افسرده است

 

 

 

نه سرودی؛ نه سروری

 

 

نه هماوازی نه شوری

 

 

زندگی گویی ز دنیا رخت پر بسته است.

 

 

یا که خاک مرده روی شهر پاشیده است.

 

 

این چه آیینی؟ چه قانونی؟ چه تدبیری است؟

 

من از این آرامش سنگین و صامت عاصیم

من از این آهنگ یکسان و مکرر عاصیم

 

من سرودی تازه می خواهم

 

 

جنبشی؛ شوری؛ نشاطی، نغمه ای، فریادهایی تازه

 

 

می جویم

 

من به هر آیین و مسلک کو، کسی را از تلاشش باز دارد

 

 

یاغیم دیگر

 

من تو را در سینه امید دیرینسال خواهم کشت

 

من امید تازه خواهم

 

 

افتخاری آسمان گیر و بلند آوازه می خواهم

 

کرم خاکی نیستم اینک تا

 

 

بمانم در خاک خویشتن خاموش

نیستم شبکور که از خورشید روشنگر بدوزم چشم

 

 

آفتابم من که یکجا، یکزمان ساکت نمی مانم.

 

 

با پر زرین خورشید افق پیمای

 

روح خویش

 

من تن همه گلهای وحشی را نوازش می کنم هر روز

 

جویبارم من که

 

 

تصویر هزاران پرده در پیشانیم پیداست

 

 

همراه موج بی تابم که بر ساحل صدفهای پری می آورم

 

 

 
کرم خاکی نیستم. من آفتاب

 

 

 

 

 

 

جویبارم، موج بی تابم،

تا به چند

 

 

اینگونه در یک دخمه بی پرواز ماندن؟

 

 

تا به چند اینگونه با صد نغمه بی آواز

 

شهپر ما آسمانی را به زیر چنگ پرواز بلندش داشت

 

 

آفتابی را به خواری در حریم ریشخندش داشت

 

 

گوش سنگین خدا از نغمه شیرین ما پر بود

 

 

 

زانوی نصف النهار از پایکوب پر غرور ما

 

چو بید از باد می لرزید

 

 

 

 

اینک آن آواز و پرواز بلند و این خموشی و زمینگیری؟

 

 

 

اینک آن همبستری با دختر خورشید

 

 

 

و این همخوابگی با مادر ظلمت

 

 

 

من هر گز سر به تسلیم خدایان هم نخواهم داد،

 

 

 

گردن من زیر بار کهکشان هم خم نمی گردد

 

زندگی یعنی تکاپو

 

زندگی یعنی هیاهو

 

 

زندگی یعنی شب نو، روز نو، اندیشه نو

 

 

 

زندگی یعنی غم نو، حسرت نو، پیشه نو

 

 

 

زندگی بایست

 

 

 

سرشار از تکان و تازگی باشد

 

 

 

 

زندگی بایست در پیچ و خم راهش ز الوان حوادث رنگ

 

 

 

بپذیرد

 

 

زندگی بایست یک دم "یک نفس حتی

 

 

"
ز جنبش وا نماند.

 

 

گرچه این جنبش برای مقصدی بیهوده باشد.

 

***
زندگی همچنان آب است

 

 

آب اگر راکد بماند،

 

 

 

 

 اشک افسرده خواهد گشت چهره بوی گند می گیرد

 

 

در ملال آبگیرش غنچه لبخندمیمیرد

 

 

 

آهوان عشق از آب گل آلودش نمی نوشند

 

 

 

مرغکان شوق در آئینه تارش جوشند.

 

 

من سر تسلیم بر درگاه هر دنیای نادیده فرو می آورم جز

 

 

مرگ.

 

من ز مرگ آغاز از آن نمی ترسم که پایانیست بر طور یک
بیم من از مرگ یک افسانه دلگیر بی آغاز و پایان است.

 

 

من سرودی را که عطری کهنه در گلبرگ الفاظش نهان

 

 

باشد نمی خواهم

 

 

 

من سرودی تازه خواهم خواند، کش گوش کسی

 

 

 

نشنیده باشد.

 

 

من نمی خواهم به عشقی سالیان پایبند بودن

 

 

من نمی خواهم اسیر سحر یک لبخند بودن

 

من نه بتوانم

 

 

شراب ناز از یک چشم نوشیدن

 

 

 

من نه بتوانم لبی را بارها با شوق بوسیدن

 

 

 

تازه، لب تازه، شراب تازه، عشق تازه می خواهم

 

 

 

 

قلب من با هر تپش یک آرمان تازه می خواهد

 

 

 

سینه ام با هر نفس یک شوق، یا یک درد بی اندازه

 

 

می خواهد

 

 

 

من زبانم لال- حتی یک خدا را سجده کردن، قرن ها او را

 

 

 

پرستیدن، نمی خواهم.

 

من خدای تازه می خواهم

 

 

گرچه او با آتش ظلمش بسوزاند سراسر ملک هستی را

 

گرچه او رونق دهد آیین مطرود بت پرستی را

 

 

من به ناموس قرون بردگیها یاغیم

 

 

یاغیم من، یاغیم من. گو بگیرندم، بسوزندم

 

 

گو به دار آرزوهایم بیاویزند

 

 

گو بسنگ ناحق تکفیر

 

 

استخوان شعر عصیان قرونم را فرو کوبند

 

 

من از این پس یاغیم دیگر

 

 

 

 

 

 

 

 

عشق با روح شقایق زیباست عشق با حسرت عاشق

 

 

 زیباست عشق با نبض دقایق زیباست عشق در حسرت

 

 

 

 

                                     دیدار تو زیباست