اين بار برای توقلم مي زنم اي آرامش دهنده ي

تنهائی هام می خواهم بدانی درفراقت چه ها مي

كشم. صداي دردهايم بر پنجره تنهاييم مانده و

تمام شب بيداريهايم در گوشه شب جمع شده.

بودنم در دست باد تنهایی گرفتار است و نبود

توآزار دهنده ي وجودم شده شايد که اين دست

نوشته هاي سياه من را نمی خوانی، اما چه کنم

که دل سوزناكم به اميد روشنايي با تو سخن مي

گويد و چشمان خسته ام براي ديدن يك لحظه

حتي كوتاه تا سپيده ي صبح به انتظار مي

نشيند ...  ولی افسوس دل توبا نامهربانيش

روشنايي عشق را در دل من رو به خاموشي مي

بردو طعم تلخ فراق را براي من نمود مي كند

اي برتر از برترين...نمی خواستم هرگز از تو

بنویسم، ولي چه كنم كه نوشتن را راه رهايي

از عطش فراقت مي دانم ، افسوس كه حال نمی

دانم کجایی.....